Το μεταμοντέρνο ατόπημα του Ομήρου
Πριν από λίγες ημέρες ξεκίνησε από τους πλείστους μετανεωτερικούς πολιτικο-ιδεολογικούς μηχανισμούς της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού, που τεχνηέντως υποκρύπτονται πίσω από τα ανθρωπιστικά προσωπεία/κατασκευάσματα της συμφεροντολογικής φιλανθρωπίας προς άγραν οπαδών και μοχθούν νυχθημερόν με υποκριτική δεινότητα για τα πολυφορεμένα «human rights», μία συντονισμένη προσπάθειαεξοστρακισμού της κλασικής λογοτεχνίας από τα αμερικανικά σχολεία.
Πράγματι, αυτή η βλασφημία απέναντι στις ρίζες του δυτικού κόσμου, ήτοι η μαζική και καθ’ όλα οργανωμένη επίθεση προς την Ιστορία, λαμβάνει εσχάτως σάρκα και οστά στις ΗΠΑ (όχι μόνο τώρα), υπό το εργαλειοποιημένο Κίνημα «DisruptTexts» και ελέω του ξενόφερτου “political correctness”, που εξακολουθεί να γοητεύει τις μάζες ανά την οικουμένη.
Είναι γεγονός ότι πλέον μαστιζόμαστε από την αρρώστια του «πολιτικά ορθού». Βαλλόμεθα πανταχόθεν από την ύπαρξη ενός πραγματικού εκφοβισμού, μίας Ιερής Εξέτασης που ασκείται εκ μέρους ενός σώματος προοδευτικών «διανοουμένων» που έχουν βαλθεί να συμβάλουν τα μέγιστα στην εγκαθίδρυση μιας δημοκρατικής «απολυταρχίας», μέσω της α λα καρτ ερμηνείας των γενομένων και της εγκαθίδρυσης μιας ευρέως αποδεκτής, «ανθρωπιστικώς» λογοκριμένης νόρμας. Φυσικά, όσοι δεν συμβαδίζουν με τα δήθεν προοδευτικά/ανθρωπιστικά κελεύσματα της πνευματικής αυτής ελίτ που διακατέχεται από στοιχεία προτεσταντικής νοησιαρχίας περί «απόλυτης διάνοιας» γνωρίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο την βάσανο της ορθοπολιτικής κριτικής, τιθέμενοι πραξικοπηματικά στο κοινωνικό, πολιτικό και ακαδημαϊκό περιθώριο.
Η Δύση έχει παλέψει σύσσωμη ανά τους αιώνες για την ελευθερία σκέψης και έκφρασης. Τώρα η ίδια είναι που συστηματικά και μεθοδευμένα αυτοαναιρεί τα πεπραγμένα της, προς τέρψη του κοινού.
Γνωρίζοντας με τι έχουμε να κάνουμε από εδώ και στο εξής και δεδομένης της παροχής αθρόας υποστήριξης από το σύνολο του συστήματος προς εξυπηρέτηση πολιτικοοικονομικών συμφερόντων, ομολογώ ότι τέτοιες ειδήσεις δεν με εκπλήσσουν. Κάθε άλλο, πιστεύω ότι στο προσεχές μέλλον θα αναγκαστούμε να έρθουμε αντιμέτωποι και με άλλου είδους... «ευτράπελα» βαπτίσματος κλασικών έργων ως «ρατσιστικών και σεξιστικών». Μόνο ένα με λείπει οικτρά• η ανύπαρκτη αντίδραση από την Ακαδημία Αθηνών προς τα όσα ανήκουστα προσάπτουν εμμέσως οι προοδευτικοί ταγοί στον Διαμορφωτή αυτού που σήμερα ονομάζεται Παγκόσμια Διανόηση, τον οποίο χαρακτηρίζουν ως... ρατσιστή και σεξιστή! Θου Κύριε!
Φοβούμαι πως αργά η γρήγορα θα ορισθεί η άνωθεν «επιβεβλημένη» απομάκρυνσή του αλλά και ο εξοβελισμός των έργων του από τα εγχώρια εκπαιδευτικά προγράμματα. Δεν πιστεύω ότι θα αργήσει. Άλλωστε, η ιστορία αποδεικνύει περίτρανα πως ο κόσμος, έτσι και το ελλαδικό κράτος των Αθηνών-όντας η παρασιτική και άκριτα μιμητική «απόφυση» της Δύσης-έχει πληρώσει ουκ ολίγες φορές ακριβά τις μανιχαϊστικές, χιλιαστικού τύπου, φαντασιώσεις της Ουάσιγκτον, οι οποίες αποτυπώνονται εύστοχα στη φράση «Η Αμερική είναι ο πυρσός που φωτίζει τον κόσμο»...
Βιώνουμε πρωτίστως κρίση αξιών, με το κάθε τι «παλαιό» να βρίσκεται υπό καθεστώς διωγμού, όπως συμβαίνει, επίσης, με τις θεμελιώδεις αρχές του δυτικού/χριστιανικού πολιτισμού διά της συνεχούς προσπάθειας αφανισμού και αντικατάστασής των από «καινά» στερεοτυπικά κατασκευάσματα ευρείας αποδοχής...
Δύστυχε Όμηρε, τι σου ’μελλε να πάθεις!
