Φόρος κληρονομιάς: Η παγίδα που «κόβει» την έκπτωση 5% στην εφάπαξ πληρωμή
Σημασία δεν έχει μόνο το πότε πληρώνεται ο φόρος κληρονομιάς, αλλά και το πώς έχει βεβαιωθεί.
Μια φαινομενικά σωστή κίνηση - η άμεση εξόφληση του φόρου κληρονομιάς - δεν ήταν τελικά αρκετή για να εξασφαλίσει έκπτωση 5% σε φορολογούμενη που κληρονόμησε μέσω trust περίπου 142.394 ευρώ.
Η υπόθεση που έφτασε στη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) δείχνει ότι στη φορολογία κληρονομιών δεν έχει σημασία μόνο το πότε πληρώνεται ο φόρος, αλλά και το πώς έχει βεβαιωθεί.
Όλα ξεκίνησαν μετά τον θάνατο θείας της φορολογούμενης, κατοίκου εξωτερικού, η οποία είχε συστήσει εμπίστευμα του αγγλοαμερικανικού δικαίου, το γνωστό trust. Μετά τον θάνατό της, σύμφωνα με τους όρους του trust, μεταφέρθηκε στην ανιψιά της ποσό περίπου 142.394 ευρώ.
Η δικαιούχος υπέβαλε δήλωση φόρου κληρονομιάς και από την εκκαθάριση προέκυψε φόρος 34.318,89 ευρώ. Η φορολογούμενη κινήθηκε γρήγορα: μέσα σε μόλις τρεις ημέρες εξόφλησε ολόκληρη την οφειλή.
Στη συνέχεια ζήτησε να της επιστραφεί ουσιαστικά το ποσό που αντιστοιχούσε στην έκπτωση 5%, θεωρώντας ότι πληρούσε την προϋπόθεση της εφάπαξ εξόφλησης.
Εδώ, όμως, βρισκόταν το πρόβλημα.
Φόρος κληρονομιάς: Το στοιχείο που οδήγησε στην απώλεια της έκπτωσης
Η συγκεκριμένη φορολογική οφειλή δεν είχε βεβαιωθεί σε δώδεκα διμηνιαίες δόσεις. Επειδή η δήλωση αφορούσε μόνο κινητές αξίες και κρίθηκε ότι δεν διασφαλιζόταν η πληρωμή του φόρου, τα 34.318,89 ευρώ είχαν καταστεί εξαρχής απαιτητά σε μία δόση.
Αυτό ήταν και το στοιχείο που οδήγησε στην απώλεια της έκπτωσης.
Κατά το σκεπτικό που υιοθέτησε η ΔΕΔ, η έκπτωση 5% προϋποθέτει ότι ο φορολογούμενος έχει τη δυνατότητα να καταβάλει τον φόρο σε δόσεις, αλλά επιλέγει να εξοφλήσει ολόκληρη την οφειλή μέσα στην προθεσμία της πρώτης διμηνιαίας δόσης.
Στην επίμαχη περίπτωση δεν υπήρχε τέτοια επιλογή. Ο φόρος ήταν εξαρχής απαιτητός στο σύνολό του. Επομένως, η καταβολή των 34.318,89 ευρώ μέσα σε τρεις ημέρες δεν αντιμετωπίστηκε ως «πρόωρη εξόφληση», αλλά ως εξόφληση μιας ήδη εφάπαξ απαιτητής υποχρέωσης.
Η φορολογούμενη αντέτεινε ότι ο νόμος δεν προβλέπει ρητά πως η έκπτωση αποκλείεται όταν ο φόρος έχει βεβαιωθεί σε μία δόση. Υποστήριξε επίσης ότι η καταβολή μπορούσε να διασφαλιστεί μέσω ακίνητης περιουσίας της.
Η ΔΕΔ δεν έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς και επικύρωσε την απόρριψη του αιτήματος για την έκπτωση, ενώ έκρινε εκπρόθεσμη την προσφυγή κατά της αρχικής πράξης προσδιορισμού του φόρου.
