«Ζυγίζω 200 κιλά. Αυτή είναι η ζωή μου»
Είμαι παχύσαρκη. Εδώ και 3 δεκαετίες, στα 44 μου πλέον, είμαι πάνω από 180 κιλά. Συγκεκριμένα, 200 κιλά. Δεν θα είμαι ποτέ λεπτή και βαρέθηκα να ακούω χαζές, προσβλητικές και γελοίες ερωτήσεις για το σώμα μου.
Σε μια προσπάθεια να με αναγκάσουν να αδυνατήσω έχω ακούσει διάφορα όπως θα πεθάνω από καρδιακή προσβολή (το ακούω από τότε που ήμουν 15). Από ότι φαίνεται, σώματα στα δικά μου θεωρούνται πιο μεγάλη απειλή και από την τρομοκρατία! Τι νομίζουν; ότι απλά θα εκραγούμε; Το λέω με μια δόση χιούμορ αλλά και πικρίας, γιατί αυτή ακριβώς είναι η απάντηση που θα σου έδινε ένας χειρούργος στις ΗΠΑ.
Μου έχουν πει ότι καλύτερα να αυτοκτονήσω ώστε να απαλλάξω τους φορολογούμενους από το κόστος της φροντίδας μου, αλλά και τους αγαπημένους μου. Αυτές οι προσβολές γράφτηκαν κάτω από ένα βίντεο στο Youtube στο οποίο εμφανιζόμουν.
Σίγουρα, πολλά από τα σχόλια για το πάχος μας γίνονται καλοπροαίρετα γιατί ανησυχούν για την υγεία μας. Όμως από την άλλη αυτά τα σχόλια τα κάνουν ακριβώς αυτοί που έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν δίνουν δεκάρα για την υγεία κάποιου που είναι σαν εμένα.
Είναι σημαντικό φωνές σαν την δική μου να ακούγονται. Η ντροπή είναι συνεχόμενη και έρχεται από παντού. Οικογένεια. Φίλοι. Ειδήσεις. Τρολς στο διαδίκτυο. Αυτή η ντροπή προκαλεί μεγάλη «ζημιά» σε μένα και οποιονδήποτε ζει μέσα σε ένα παχύσαρκο σώμα. Αυτά είναι τα σπίτια μας. Πραγματικά πιστεύετε ότι είναι υγιές να ακούμε κάθε μέρα ότι θα πεθάνουμε;
Στις αρχές του 2007 σκέφτηκα να ξεκινήσω μια άλλη δίαιτα, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Έτσι επισκέφτηκα μια ειδικό σε θέματα διατροφικών διαταραχών και ακολούθησα ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής. Ντρέπομαι να το παραδεχτώ, αλλά αν εκείνη ήταν σαν εμένα δεν θα την εμπιστευόμουν. Αλλά ήταν αδύνατη και μου έλεγε ότι εγώ δεν ήμουν, αλλά αυτό ήταν οκ και έπρεπε να αγαπάω το σώμα μου όπως είναι.
Ξαφνικά ο κόσμος μου άλλαξε. Ήμουν έτοιμη μετά από πολύ καιρό να μην μισώ τον εαυτό μου. Το 2016, ενώ ήμουν διακοπές με τον σύζυγό μου, έπεσα. Είμασταν για φαγητό σε μια πολύ μικρή καφετέρια και υπήρχε πολύς κόσμος που περίμενε να καθίσει. Άρχισα να αγχώνομαι πάρα πολύ τόσο λόγω του γεγονότος ότι ένιωθα κλειστοφοβία όσο και γιατί έπρεπε να περάσω ανάμεσα στους ανθρώπους - και όταν είσαι παχύσαρκη δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα στον κόσμο.
My husband sensed my growing anxiety, so we quickly finished lunch and got up to leave the restaurant. I had failed to remember the steep step into the building from the sidewalk and in my haste to get out I stumbled down it. I held on to the door, foolishly trying to remain upright. It is bad enough to fall in public. It is worse when you’re roughly 520 pounds and wearing a bright kelly green shirt.
