Κορονοϊός: Ο Ελληνας προσέχει και φοράει γάντια μιας χρήσης - Ιδού που καταλήγουν μετά
Στην παραπάνω φωτογραφία ένα πλαστικό γάντι κείτεται πεταμένο στο δρόμο, απέναντι από έναν κάδο απορριμάτων. Η απόσταση που τα χωρίζει δεν ξεπερνάει τα 2-3 μέτρα, όση και η απόσταση που πρέπει να κρατούμε πλέον μεταξύ μας για να είμαστε ασφαλείς από τον κορονοϊό.
Αλήθεια, όμως, η ευθύνη από την ανευθυνότητα πόσο απέχουν μεταξύ τους; Οσο και το λογικό από το παράλογο, σε αυτή τη χώρα.
Οι Ελληνες κλήθηκαν και καλούνται καθημερινά - όπως και όλοι οι λαοί άλλωστε - να επιδείξουν μεγάλη ατομική ευθυνή μπροστά σε αυτή την πρωτόγνωρη για την ανθρωπότητα κατάσταση. Η μεγάλη πλειοψηφία ανταποκρίνεται θετικά σε αυτό το κάλεσμα.
Απαντες έσπευσαν να προμηθετούν χειρουργικές μάσκες, αντισηπτικά, γάντια μιας χρήσης. Ορθώς έπραξαν και μπράβο τους.
Ωστόσο, ορισμένοι εξακολουθούν να λειτουργούν με βάση τη «λογική» (;) του δόγματος «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και να δείχνουν μια «ευθύνη» άκρως... ατομική. Πιο ατομική πεθαίνεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι απαράδεκτες εικόνες με τα πλαστικά γάντια που τις τελευταίες ημέρες κοντεύουν να γίνουν πιο πολλά και από τις γόπες των τσιγάρων στους δρόμους;
Κάποιοι λαμβάνουν όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις (και καλά κάνουν), με μοναδικό μέλημά τους να μην πάθουν τίποτα οι ίδιοι και όχι για να προστατεύσουν και τον συνανθρωπό τους ταυτόχρονα, παρόλο που η χρήση των γαντιών, όπως και της μάσκας αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί.
Μόλις, λοιπόν, τα γάντια της μίας χρήσης κάνουν την δουλειά τους, χωρίς δεύτερη (ή και πρώτη) σκέψη τα πετούν όπου βρουν - σε δρόμους, πεζοδρόμια, πάρκα, πλατείες, έξω από δημόσιες υπηρεσίες - αδιαφορώντας για το γεγονός ότι έτσι δημιουργούν παντού μικρές διάσπαρτες εστίες μικροβίων, ασθενειών και κορονοϊού ενδεχομένως.
Το πρόβλημα της Ελλάδας αυτές τις κρίσιμες ώρες, ημέρες και εβδομάδες δεν είναι τα παραπεταμένα γάντια, που πολλές φορές πλησίασαν αρκετά στον κάδο αλλά δεν έφτασαν ποτέ μέσα σε αυτόν.
Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία της μερίδας εκείνης των Ελλήνων που πετούν τα γάντια όταν δεν τα χρειάζονται άλλο, που συνωστίζονται σε παραλίες, εκκλησίες, λαϊκές κ.λπ. όταν οι ειδικοί προειδοποιούν να μείνουμε σπίτι ή που φεύγουν για διακοπές στα χωριά τους παρά τον κίνδυνο διασποράς της φονικής νόσου σε μέρη χωρίς υποδομές υγείας.
Το πρόβλημα, εν ολίγοις, είναι η ανεύθυνη στάση κάποιων λίγων σε βάρος των πολλών.
Αυτή η πανδημία γεννά μια μοναδική ευκαιρία να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία, όταν θα εξέλθουμε από αυτή την κρίση. Εχοντας άπλεττο χρόνο στη διαθέσή μας είναι η ώρα να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να ξεκινήσουμε διορθώνουμε τα ατομικά μας λάθη - αφού τόσο πολύ μας αρέσει να σκεφτόμαστε ατομικά.
Η κρίση θα περάσει, αργά ή γρήγορα. Και οι άνθρωποι θα ξαναέρθουν πιο κοντά. Ας,διδαχθούμε όλοι τα «μαθήματα» που έχει να μας προσφέρει αυτή η περιπέτεια, για να κάνουμε αυτή την «επανένωση» να αξίζει πραγματικά.
Εύλογα, τα αυστηρά μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, ακόμη κι απαγόρευση κυκλοφορίας, μοιάζουν περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένα και δικαιολογούνται στο έπακρο. (Ποιος να το έλεγε ότι θα φτάναμε στο σημείο να επικροτούμε μια απαγόρευση κυκλοφορίας...)
Ωστόσο, κάποια πράγματα - όπως το να πετάμε τα σκουπίδια στα... σκουπίδια - (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητα και δεν χρειάζεται κάποια πράξη νομοθετικού περιεχομένου για να μας τα επιβάλλουν.
