Ενεργειακή ακρίβεια: Τι θα σημαίνει επιτυχία και τι αποτυχία για την Ελλάδα στο αυριανό Eurogroup
Το καλύτερο σενάριο για την ελληνική πλευρά θα ήταν η αποδοχή της πρότασης για ανακατανομή 400 εκατ. ευρώ από το ήδη εγκεκριμένο πλαίσιο επενδύσεων ενεργειακής ασφάλειας.
Με συγκεκριμένες προσδοκίες, αλλά και περιορισμένα περιθώρια αισιοδοξίας, προσέρχεται η Ελλάδα στο Eurogroup της 9ης Νοεμβρίου, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία για την αντιμετώπιση ενός νέου κύματος ενεργειακής ακρίβειας. Το αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων θα κρίνει όχι μόνο τη δυνατότητα χρηματοδότησης πρόσθετων μέτρων στήριξης, αλλά και τον βαθμό στον οποίο η Αθήνα μπορεί να αξιοποιήσει τις δημοσιονομικές της επιδόσεις.
Το καλύτερο σενάριο για την ελληνική πλευρά θα ήταν η αποδοχή της πρότασης για ανακατανομή 400 εκατ. ευρώ από το ήδη εγκεκριμένο πλαίσιο επενδύσεων ενεργειακής ασφάλειας προς άμεσες επιδοτήσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Μαζί με τα πρόσθετα 200 εκατ. ευρώ που προβλέπονται στον σχεδιασμό του 2027, η κυβέρνηση θα αποκτούσε τη δυνατότητα παρεμβάσεων ύψους 600 εκατ. ευρώ, χωρίς αντίστοιχη επιβάρυνση των συμφωνημένων ορίων καθαρών δαπανών.
Μια τέτοια εξέλιξη θα συνιστούσε ουσιαστική επιτυχία, καθώς θα επέτρεπε στο οικονομικό επιτελείο να δημιουργήσει ένα δίχτυ προστασίας απέναντι στις αυξήσεις των ενεργειακών τιμών, χωρίς να διακινδυνεύσει τη δημοσιονομική αξιοπιστία της χώρας.
Ωστόσο, επιτυχία θα μπορούσε να θεωρηθεί και μια ενδιάμεση συμφωνία, με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αναγνώριζε την ανάγκη ειδικής μεταχείρισης των προσωρινών ενεργειακών ενισχύσεων, δεσμευόμενη να εξετάσει συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Θετική εξέλιξη θα αποτελούσε επίσης η συμφωνία για κοινή συνεδρίαση υπουργών Οικονομικών και Ενέργειας, ώστε να αναζητηθεί συντονισμένη ευρωπαϊκή απάντηση.
Τι θα θεωρούσε αποτυχία η Αθήνα
Στον αντίποδα, αποτυχία για την Αθήνα θα ήταν η κατηγορηματική απόρριψη οποιασδήποτε πρόσθετης ευελιξίας, με την Κομισιόν να επιμένει ότι οι άμεσες επιδοτήσεις πρέπει να χρηματοδοτηθούν αποκλειστικά εντός των υφιστάμενων δημοσιονομικών ορίων.
Σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα βρισκόταν αντιμέτωπη με δύσκολες επιλογές: είτε να περιορίσει την έκταση των παρεμβάσεων είτε να αναζητήσει ισοδύναμες περικοπές άλλων δαπανών.
Τέλος, το δυσμενέστερο σενάριο θα ήταν να ολοκληρωθεί το Eurogroup χωρίς συμφωνία, χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και χωρίς σαφή ευρωπαϊκή κατεύθυνση, αφήνοντας τις κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν με εθνικούς πόρους την ενεργειακή κρίση.
