Στο Ειδικό Δικαστήριο ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου;
Για την πρόδηλη αντισυνταγματικότητα του επιχειρήματος της μη παραγραφής των αδικημάτων έχουμε ήδη τοποθετηθεί ("όταν το Σύνταγμα χρησιμοποιείται ως πλυντήριο"), όπου ακομα κι ένας πρωτοετής φοιτητής που εξετάζεται στο συνταγματικό δίκαιο Α' εξαμήνου σε ανάλογο πρακτικό θα απαντούσε ανερυθρίαστα ότι τα αδικήματα έχουν παραγραφεί.
Συνταγματικό fact του άρθρου 86 παρ. 4: Το Ειδικό Δικαστήριο αποτελείται συνολικά από 13 μέλη, έξι από το Συμβούλιο της Επικρατείας και επτά του Αρείου Πάγου, τα οποία επιλέγονται κατόπιν κλήρωσης από τον πρόεδρο της Βουλής σε δημόσια συνεδρίαση της Βουλής. Τα μέλη του Δικαστικού Συμβουλίου, αυτοί δηλαδή που συντάχθηκαν με το πόρισμα Κανελλόπουλου, δεν μπορεί να είναι μέλη του Ειδικού Δικαστηρίου. Το Δικαστικό Συμβούλιο όμως θα διορίσει έναν Αρεοπαγίτη ως ανακριτή, ενώ καθήκοντα εισαγγελέα θα ασκήσει μέλος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, πάλι κατόπιν κλήρωσης. Τα αναφέρουμε αυτά γιατί ο Άρειος Πάγος διαχρονικά είναι το δικαστήριο "ντροπή" της χώρας και όχι το Συμβούλιο της Επικρατείας, δικαστήριο που έχει κρατήσει το κύρος του, ακόμα και σε περιόδους που ο Άρειος Πάγος ήταν δεκανίκι του κράτους της δεξιάς, ο οποίος και στο 13μελές Ειδικό Δικαστήριο έχει και την πλειοψηφία των 7 μελών, τον Εισαγγελέα και τον Ανακριτή.. Η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου είναι αμετάκλητη, άρα εφόσον καταδικάσει τον Παπακωνσταντίνου, εκείνος θα οδηγηθεί αυτομάτως στη φυλακή. Το μόνο ένδικο μέσο που θα διαθέτει ο Παπακωνσταντίνου θα είναι η προσφυγή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Aνθρώπου, αφού, λόγω της αμετάκλητης απόφασης του Ειδικού Δικαστηρίου, τα εγχώρια ένδικα μέσα έχουν εξαντληθεί.
Όσο καλά το σύστημα Σαμαρά-Βενιζέλου ξέρει να κρύβεται πίσω από τους θεσμούς, χρησιμοποιώντας το Σύνταγμα όχι ως περιορισμό της πολιτικής εξουσίας, αλλά ως εργαλείο νομιμοποίησης των ανίερων επιδιώξεων, άλλο τόσο το ήθος του Παπακωνσταντίνου δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την παραγραφή, όσο και αντισυνταγματική να είναι αυτή η διαδικασία. Είναι φοβερό ο άνθρωπος που πήγε να καθιερώσει τη διαφάνεια στην οικονομική ζωή του τόπου να παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο χάρις στο νόμο περί μη ευθύνης του Βενιζέλου. Δεν πειράζει όμως, όπως η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου ξύπνησε το DNA της δημοκρατικής παράταξης το 1989 (ναι, καλά το καταλάβατε, συγκροτείται Ειδικό Δικαστήριο μετά από 25 χρόνια!), έτσι και η υπόθεση Παπακωνσταντίνου, η υπόθεση Ντρεϊφους όπως έχει εύστοχα χαρακτηρισθεί, θα ξυπνήσει το DNA μια δημοκρατικής παράταξης που ευτελίζεται στα χέρια του Βενιζέλου.
Στις δημόσιες συνεδριάσεις που θα ακολουθήσουν, ο ελληνικός λαός θα έχει την ευκαιρία να ακούσει τον Παπακωνσταντίνου και να καταλάβει την ανίερη πλεκτάνη που έχει στηθεί εις βάρος του, επειδή τόλμησε να είναι ο υπουργός του πρώτου μνημονίου. Όπως και στην ομιλία του στην προανακριτική, ο ένας στα δέκα εκατομμύρια, θα γίνονται μέρα με την ημέρα περισσότεροι και η αφελής μας ελπίδα είναι επιτέλους να ξεκινήσει ένα κίνημα δημοκρατικής υπεράσπισης των θεσμών, όπως τότε με τον Ανδρέα. Το να μάχεσαι για την ελευθερία σου, μέσα στη ζούγκλα της παρούσας Βουλής είναι η πιο οριακή μάχη που μπορεί να δώσει ένας πολιτικός, αλλά ίσως και η αφορμή για την πρώτη μάχη όλων όσων αισθάνονται το ίδιο αδικημένοι και ανελεύθεροι. Ο Παπακωνσταντίνου θα έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει συνειδήσεις και παρά τις εναντίον του πιθανότητες (είπαμε ο Άρειος Πάγος έχει την πλειοψηφία και ποιος αρεοπαγίτης θα έχει το ανάστημα να ψηφίσει κατά της προσωπικής του ανέλιξης), το ήθος και η αλήθεια θα φανερωθούν, στο τέλος ως απαράγραπτες.
Από το epikairo
